ARCHITEKTURA

Pałac Czeczów zachował w znacznym stopniu stylową bryłę architektoniczną oraz rozplanowanie wnętrz ukształtowane zasadniczo w XIX i na pocz. XX w. Dzisiejszy kształt dwór zyskał dzięki kilkukrotnym przebudowom i modernizacjom (w XVIII w., II poł. XIX w., pocz. XX w.)

 

 

Dwór jest przykładem rezydencji ziemiańskiej doby późnego historyzmu. Prezentuje on rozwiązania popularne w polskiej architekturze rezydencjonalnej tego okresu - nieregularną, malowniczo rozczłonkowaną bryłę (motyw wieży, portyku z  podcieniami, loggi – werandy) oraz neostylową – eklektyczną szatę architektoniczną, z przewagą neorenesansowych dekoracji architektonicznych i ornamentalnych. Tego typu rezydencje spotkać można w okolicach Krakowa (np. w Prokocimiu – 1891 r., Wadowie – 1874 r.). Elewacja budynku wykazuje silne tendencje eklektyczne z przewagą cech neorenesansowych, które widoczne są w jej ogólnej kompozycji podzielonej na trzy strefy: cokół, właściwa ściana z regularnym rytmem otworów okiennych i belkowanie. Tendencje eklektyczne widoczne są ponadto w neoromańskich głowicach kostkowych w ryzalicie zwieńczonym klasycznym przyczółkiem trójkątnym. Motyw kolumnowego portyku charakterystycznego dla rezydencji ziemiańskich I poł. XIX w. został tu zastąpiony ryzalitem z portykiem wejściowym.[1]



[1]Opracowanie konserwatorskie. Oddział Ochrony Zabytków -  wykonane na zlecenie Zarządu Budynków Komunalnych.

Additional information